Gaston en Leo

Gaston en leo op humorradioGaston en Leo was een Vlaams komisch duo dat bestond uit Gaston Berghmans en Leo Martin. Ze waren actief van 1972 tot 1992, een half jaar voordat Martin in 1993 aan een slepende ziekte overleed. Lange tijd waren ze de populairste komieken in Vlaanderen en verscheidene van hun sketches zijn klassiekers geworden.
 


Urbanus

Urbanus van  Anus hoor je regelmatig op humorradio
Urbanus, artiestennaam van Urbain Joseph Servranckx (Sint-Gertrudis-Pede, 7 juni 1949) is een Belgisch komiek, cabaretier, zanger, gitarist, stripauteur en acteur.Urbanus geniet sinds 1974 grote populariteit en faam in zowel Vlaanderen als Nederland. Alhoewel hij vooral bekendstaat als komiek, werden ook zijn liedjes bekende en vaak gedraaide hits, zoals "Bakske vol met stro" (1979), "Madammen met een bontjas" (1980) en "Hittentit" (1982). Tot 2008 waren twee films waarin hij de hoofdrol speelde, Hector (1987) en Koko Flanel (1990) de grootste Vlaamse kaskrakers in de bioscoop. Urbanus is ook een productief scenarist van stripverhalen, zoals zijn eigen vedettestrip Urbanus en de series De Geverniste Vernepelingskes, Plankgas en Plastronneke en Mieleke Melleke Mol.
Zijn humoristische stijl kan omschreven worden als absurd, volks, subversief, anarchistisch en soms populistisch.

Willy Lustenhouwer

Willy lustenhouwerWilly Lustenhouwer (echte naam: Willy Lapouter) (Sint-Andries (Brugge), 21 oktober 1920 - Assebroek (Brugge), 13 juni 1994) was een Vlaams muzikant, zanger, conferencier en radio- en televisiepresentator.Lustenhouwer begon zijn muzikale carrière in het orkest van de Bruggeling Xavier Geerolf, waar hij na een tijd ook als conferencier ging optreden tussen de muzikale nummers door. Hij ging ook zelf liedjesteksten, sketches en monologen schrijven.
Begin jaren 1950 ging hij werken bij Radio Kortrijk en bracht hij zijn eerste grammofoonplaten uit. Zijn eerste grote successen als zanger waren Ziejje van Brugge (1955), gezongen in het Brugse dialect, en de Kus-Kus Polka. Van dan af zou hij bijna al zijn liedjes in het Brugs zingen. Hij schreef zelf meer dan 600 liedjes, die steevast op muziek werden gezet door zijn vriend, de accordeonist Roger Danneels.
Begin jaren 1960 maakte hij de overstap naar de televisie en werkte mee in de periode tot 1973 voor de Vlaamse openbare omroep aan populaire spel- en ontspanningsprogramma's zoals Eén tegen allen, Waag je kans, Spel zonder grenzen en Interland. Hij speelde ook een rol in de serie "De vorstinnen van Brugge" op de Vlaamse televisie (1972). Maar omdat hij ondertussen met een reisbureau was begonnen besloot hij toen een einde te maken aan het drukke tv-werk en de vele optredens in Vlaanderen. Als afscheid gaf hij een onemanshow, die zo'n succes werd dat er nog negen andere op volgden.
Willy Lustenhouwer schreef een boek, De geschiedenis van het café-chantant, waarin hij meer dan tweehonderd oude volksliedjes opnam die hij bij bejaarden was gaan optekenen.
Hij legde ook een kaartenbestand aan van duizenden Brugse dialectwoorden en -uitdrukkingen, met de bedoeling er een woordenboek van het Brugs mee te maken, maar door gezondheidsproblemen kon hij dit project niet meer voltooien. Hij overleed op 13 juni 1994 en lag een tijd begraven op het kerkhof van Ver-Assebroek, maar zijn weduwe besloot later om hem alsnog te laten cremeren.[1]
Zijn bekendste liedjes zijn Zie je van Brugge? Zet je vanachter (1955) en De Kus-Kus Polka, gezongen in het Brugs.

Tony Bell

Tony Bell, artiestennaam van Antoine Vancluysen (Antwerpen, 12 februari 1913 - Westmalle, 25 april 2006) was een Vlaams zanger, acteur en komiek. Hij is vooral bekend geworden als "de koning van de moppentappers".
Hij begon al als elfjarige op te treden en in het begin van zijn carrière trad hij voornamelijk op als "entertainer" en zanger van populaire liedjes waaronder Oh, wat zijde gij schoon en Charel, ik heb oe kat gezien (in de volksmond wordt de "k" overigens meestal vervangen door een "g") waarmee hij in begin 1956 enkele weken de Vlaamse hitparade aanvoerde. Hij acteerde ook in enkele Vlaamse speelfilms in de jaren 1950-60: De roof van Hop-Marianneke (1954); Een zonde waarde (1959); Hoe zotter, hoe liever (1960); De ordonnans/Café zonder bier (1962).
Onder invloed van de producer Al Van Dam, die onder andere ook met De Strangers werkte, profileerde hij zich nadien als moppentapper. Hij bracht in de jaren 1960-70 een aantal succesvolle LP's uit met zijn moppen. In 1988, bij zijn vijfenzeventigste verjaardag, kreeg hij een grote hulde in de Antwerpse Arenbergschouwburg van onder andere Bob Davidse, Terry Van Ginderen, Gaston Berghmans en Leo Martin, Bobbejaan Schoepen en De Strangers. Tony Bell bleef optreden tot op zijn tachtigste, en in deze periode (1992-1993) trad hij ook nog op in de komische VTM-televisieseries Chez Bompa Lawijt en Benidorm.
Hij kreeg de onderscheidingen van Ridder in de Leopoldsorde en Ridder in de Kroonorde.
Op Studio Brussel liet Peter Van de Veire in 2005-6 in zijn De grote Peter Van de Veire show elke dag een mop van Tony Bell horen bij wijze van uitsmijter.

Godfried Bomans

Godfried Jan Arnold Bomans (Den Haag, 2 maart 1913 – Bloemendaal, 22 december 1971) was een Nederlandse schrijver, columnist en mediapersoonlijkheid.
Bomans heeft meer dan 60 boeken en vele andere geschriften op zijn naam staan. Hij heeft tijdens zijn leven weinig officiële erkenning gekregen, in ieder geval niet in de vorm van een literaire prijs. De literaire kritiek weet nog altijd niet goed wat ze met hem aan moet.
Godfried Bomans werd bij het grote publiek vooral populair door zijn roman Erik of het klein insectenboek (tien drukken in het verschijningsjaar 1941) en na de Tweede Wereldoorlog met de strip Pa Pinkelman in de Volkskrant en weer wat later met zijn columns op de voorpagina van die krant, zijn stukken in Elsevier en zijn radio- en tv-optredens. In oktober 2000 schonk de weduwe van Godfried Bomans zijn archief aan het Nederlands Letterkundig Museum.
Bomans was een groot kenner van het werk van Charles Dickens. Hij speelde een belangrijke rol bij het tot stand komen van de vertaling in het Nederlands van het complete werk van Dickens, die in de jaren vijftig van de twintigste eeuw in pocketformaat door Uitgeverij Het Spectrum werd uitgegeven. De langverwachte biografie van Dickens heeft hij echter nooit geschreven.

 

Toon Hermans

Antoine Gerard Theodore (Toon) Hermans (Sittard, 17 december 1916 — Nieuwegein, 22 april 2000) was een Nederlandse cabaretier, zanger, kunstschilder en dichter. Met Wim Kan en Wim Sonneveld behoorde hij tot de grote drie van het Nederlands cabaret na 1945.
Bekendheid kreeg Hermans door zijn formule van de onemanshow, een voorstelling door één man uitgevoerd (weliswaar ondersteund door een paar muzikanten), die hij als eerste in het Nederlandse taalgebied introduceerde (Wim Sonneveld, Wim Kan en latere generaties zijn hem daarin gevolgd). Hoewel zijn werk vaak als cabaret beschouwd wordt, is het dat eigenlijk niet. Hij beschouwde zichzelf als een clown, en dat is waarschijnlijk de meest juiste typering. Het was pure kolder, omlijst door liedjes waarin het leven geprezen werd, of die ook kolderiek waren. Zijn shows waren op geen enkele manier gebonden aan de actualiteit (een kenmerk van cabaret).
Groot succes op de scène had hij met zijn 'typetjes' en zijn gevoel voor woordspelletjes. Als schrijver en dichter viel Hermans vooral op door zijn aandacht voor detail: gebaren, kleine gedichten (door hem versjes genoemd), kwinkslagen. Veel van zijn versjes zitten in het collectief geheugen en kwamen op wandtegeltjes te staan. Ook zijn er diverse boeken en boekjes met zijn liedjes en gedichtjes verschenen, door hemzelf geïllustreerd.
Hermans was ook een niet onverdienstelijk schilder, hoewel zijn werk als schilder tijdens zijn leven nauwelijks geëxposeerd is.

 

Bart Peeters

Peeters' eerste verschijning op de Vlaamse televisie was als kleuter, op de schoot van Tante Terry. Zijn echte televisiecarrière begon nadat hij door Nonkel Bob gevraagd werd als acteur in de serie Bart Banninks in 1972. Begin jaren 80 presenteerde Peeters onder andere de programma's Villa Tempo, Elektron en Pop-Elektron op de toenmalige BRT.
Ondertussen boekte hij ook succes op de radio: samen met Hugo Matthysen maakte hij vanaf 1988 op Studio Brussel het legendarische radioprogramma Het Leugenpaleis. In 1999 werd van dit programma een televisieserie gemaakt onder de titel Het Peulengaleis. In 1993 en 1994 speelde hij ook in de sindsdien jaarlijks uitgezonden verhalenreeks, Dag Sinterklaas, waarin hij zichzelf speelt.
Op de Vlaamse openbare omroep presenteerde Peeters programma's als De Droomfabriek en De Grote Prijs Bart Peeters. Hij maakte een korte overstap naar het commerciële VTM, maar zijn programma's De liegende doos en De vliegende doos kenden er weinig succes, NV Peeters echter wel. Toch vond hij al na enkele jaren zijn weg terug naar VRT.

 

Geert Hoste

(Brugge, 1 juli 1960) is een Vlaamse stand-upcomedian . Hij begon met stand-up in 1987. En wordt de Godfather van de Stand Up in Vlaanderen genoemd. Geert Hoste is sinds 1993 een van de meest succesvolle performers van Vlaanderen. Hij evolueerde van stand up comedian naar onemanshow die heel minutieus werden uitgewerkt en vormgegeven. De stijl is de conference. Al zijn theaterprogramma's zijn op televisie en/of radio uitgezonden en worden jaarlijks herhaald. Hoewel hij nog slechts een tweetal maanden per jaar optreedt, komen jaarlijks zo'n 60.000 toeschouwers naar het theater. Zijn televisieprogramma's staan in de top 10 van de best bekeken Vlaamse televisie-uitzendingen aller tijden. Hoste staat er vooral om bekend dat hij grappen maakt rond de actualiteit. Sinds 1994 zendt VRT (BRT-BRTN) elk jaar op 1 januari zijn nieuwjaarsconference uit. In 2016 besloot Hoste om een tijdlang niet meer op te treden.
 

 





Hits op onze websites

Gaston Berghmans

Gaston berghmans hoor je regelmatig op HumorradioGaston Petrus Bernardina Berghmans (Merksem, 11 maart 1926Schoten, 21 mei 2016) was een Vlaams acteur en komiek. Hij werd bekend door met Leo Martin als komisch duo op te treden onder de naam Gaston en Leo.
 

Leo Martin

Leo Martin kan je beluisteren op humorradio
Leo Martin, pseudoniem van Léon Marcel Désiré De Waegeneire (Gent, 2 november 1924 - aldaar, 18 maart 1993) was een Vlaamse artiest, vooral bekend als helft van het komische duo Gaston en Leo.
Hij was muzikant, klarinetspeler, orkestleider en acteur, en trad vroeger met zijn orkest op in Gent, met Bobbejaan Schoepen (in Bobbejaanland), en in "Het Witte Paard" te Blankenberge. Hij overleed op 18 maart 1993, ten gevolge van longkanker. Voor Gaston Berghmans, die nadien zei dat Leo altijd een broer voor hem was geweest, was dit een enorm zware klap.
Leo Martin werd in 1981 door de Snorrenclub Antwerpen tot "Snor van het Jaar" uitgeroepen.

Wim Kan

Willem Cornelis (Wim) Kan (Scheveningen, 15 januari 1911 - Nijmegen, 8 september 1983) was een Nederlands cabaretier. Hij wordt met Toon Hermans en Wim Sonneveld gerekend tot De Grote Drie van het Nederlandse cabaret uit de jaren vijftig tot en met zeventig van de vorige eeuw.

Wim Sonneveld

Willem (Wim) Sonneveld (Utrecht, 28 juni 1917 – Amsterdam, 8 maart 1974) was een Nederlands cabaretier, zanger en acteur. Hij wordt als een van de "Grote Drie van het Nederlandse cabaret" van na de Tweede Wereldoorlog beschouwd, samen met Toon Hermans en Wim Kan.

Romain Deconninck

Romanus Arthur Julius (Romain) Deconinck (Gent, 7 december 1915 - aldaar, 1 december 1994) was een Vlaams acteur, zanger, komiek, regisseur en conferencier. Hij wordt gezien als één van de boegbeelden van het Vlaamse volkstheater. Bij het grote publiek was hij vooral bekend omwille van zijn samenwerkingen met Gaston en Leo en zijn radioprogramma De peperbus.

Het weer

De plaatselijke tijd in Schoten:



weeronline.nl Altijd jouw weer




Alex Agnew


Alexander John Anthony (Alex) Agnew (Antwerpen, 22 december 1972) is een Belgisch cabaretier, stand-upcomedian, zanger en occasioneel radiopresentator. Agnew werd bekend toen hij in februari 2003 als eerste Belg het Leids Cabaret Festival won (Jury- en Publieksprijs).

An Nelissen

An Nelissen (Maasmechelen, 7 januari 1955) is een Vlaamse actrice.
Zij stond voor het eerst op de planken met Kindervreugd, een Antwerpse vereniging die allerlei activiteiten organiseert voor kinderen en jongeren. Daarna begon ze haar professionele carrière bij het Fakkelteater. Vanaf 1982 werd ze een vaste kracht bij het Raamtheater.
Ze speelde onder andere Joske in de film Hellegat (1980), Laura Crets in de televisieserie Langs de kade (1988) en Catherine Missotten (2000-2002) in de televisieserie Familie. Daarnaast was ze ook een van de vaste krachten in Kriebels op VTM.
Ze was enkele jaren getrouwd met acteur Karel Vingerhoets. Samen hebben ze een zoon, Mathias Vingerhoets. Sinds 1997 maakt ze samen met haar huidige man, Peter Perceval, haar eigen theaterproducties: Vrouwendecamerone, Lysistrata, Me Jane, Vaginamonologen, De menopauzemonoloog en Het goede lijf.
Sinds 2005 publiceert ze regelmatig als gastcolumniste in allerlei bladen en sinds 2007 is ze vast columniste van MILO.
In 2007 was ze een van de boegbeelden van de campagne ter preventie van borstkanker in het kader van de actie Kom op tegen kanker.

Bart Cannaerts

Bart Cannaerts (Duffel, 19 juni 1980) is een Vlaams stand-upcomedian en televisiemaker. Van opleiding is hij bio-ingenieur. Daarna heeft hij enkele jaren les gegeven.
Cannaerts debuteerde in 2006 en won kort daarna de Culture Comedy Award. In 2007 won hij Humo's Comedy Cup. Op 8 december 2008 trad hij aan als een van de deelnemers aan het zevende seizoen van De Slimste Mens ter Wereld. Hij bleef enkele uitzendingen in het spel, maar werd op 11 december naar huis gespeeld door Christophe Deborsu. Hij was kapitein in De tabel van Mendelejev en deed mee aan Mag ik u kussen? en Een Laatste Groet op Canvas. Ook vervulde hij de rol van vakleraar genetica in de uitzending van 17 mei 2010 van De klas van Frieda. Op 21 november 2010 en 8 januari 2012 was hij als Bekende Vlaming te zien in het spelprogramma De Pappenheimers. In 2012 nam hij opnieuw deel aan De Slimste Mens ter Wereld, waar hij het tot in de halve finale bracht.

Hugo Matthysen

Hugo Matthysen (Ekeren, 30 januari 1956) is een Belgisch zanger, gitarist, columnist, schrijver, gediplomeerd filosoof en acteur.
n 1978 speelde hij samen met Bart Peeters en Jan Leyers in de coverband Beri Beri.
In 1984 verscheen hij regelmatig met Bart Peeters en Marcel Vanthilt in Peeters' programma Villa Tempo als De Hermannen. De Hermannen waren drie figuren met zonnebril, blonde pruik en in zwarte jas met daaronder een witte trui getooid, waarmee ze doelbewust op de Duitse zanger Heino leken. Ze speelden absurde sketches.
Matthysen begon nu ook stukken voor het blad Humo te schrijven. Hij richtte ook een humoristische rockgroep op, genaamd Hugo Matthysen en De Bomen, en had in 1989 wekelijks een bijdrage in het absurde programma Lava van Kamagurka en Herr Seele.
Samen met Bart Peeters maakte hij voor Studio Brussel het radioprogramma Het Leugenpaleis. Later kwam hiervan een versie voor televisie: het Peulengaleis. Daarnaast heeft hij ook series zoals Kulderzipken en Dag Sinterklaas op zijn cv staan en is hij ook auteur van het toneelstuk Frankenstein of Smrntwsk Alleen (1989). Hij levert tevens teksten voor De Nieuwe Snaar.